Hard fietsen, veel fietsen, er tegenaan, de hartslag omhoog jagen, de I-Pod op maximaal en rammen met dat ding.
Pfff, ging het begin deze week er nog zo aan toe. Momenteel verdwaal ik liever in de omgeving.
Betrap me erop gewoon ergens ver naartoe te willen gaan, niet op de teller kijken en gewoon in het licht van mijn lampje rond te toeren. Niet ergens naartoe, niet op zoek, niet de tijd, niet het gemiddelde, maar gewoon de weg. Gewoon de trappertjes ronddraaien en lekker kijken, genieten.
De Quest is ook zo stil geworden, je kan in alle stilte door de wereld zoeven, mijn banaan en ik, ik en mijn banaan. Met lekker warme kleren en een muts tot aan mijn ogen.
Ben even uitgedouwd, rij liever verloren...


